Stephen Florida

Ik heb helemaal niks met sport. En met vechtsporten in het bijzonder. Ik snap dat fanatisme niet waarmee mensen hun lichaam pijnigen om een prestatie kunnen te leveren. Dus toen dit boek op mijn weg kwam, dacht ik dat het een goede manier zou kunnen zijn om wat meer inzicht te krijgen de drijfveren van die sporters. Nou, dat is gelukt, want ik weet nu helemaal zeker dat topsport niks voor mij is. Habash heeft zich uitstekend ingeleefd in de verwrongen wereld van een worstelaar.  Begrijp van de Los Angeles Times, dat de auteur meer verstand heeft van basketbal, maar met opzet een onderwerp (worstelen) en locatie (Dakota) gekozen heeft waar hij geen kennis van heeft, zodat het ook voor hem allemaal nieuw is.Dat zou het verhaal, ook voor de auteur, fris houden.

Nou is fris niet echt een woord dat bij dit boek past.

Het beschrijft namelijk het laatste “studiejaar”  van Stephen Florida, die studeert op een sportbeurs aan een derderangs college. In de praktijk betekent dat, dat je als leerstof een pretpakket van onderwerpen bijeen zoekt, waarbij het volstaat dat je die afsluit met een mager zesje, om je verder zoveel mogelijk te storten op je sport. Daarbij gaat het er zeer fanatiek aan toe, waardoor snot, kots, gebroken vingers, kapotte meniscussen en vingers in de anus regelmatig voorkomen. Het fanatisme om te willen winnen heeft op Oregsburg College nog nooit een nummer 1 positie opgeleverd, maar blijkt hier wel ten koste van ware vriendschappen en liefdes te gaan en eigenlijk ook van de zin van het bestaan.De competitie onderling en de aandacht die de sport vraagt levert een ongelofelijk eenzame hoofdpersoon op.

Het worstelen staat symbool voor alle andere (sport)verdwazingen.

Het boek is geschreven vanuit het perspectief van Stephen Florida en laat zich lezen als een dagboek, dat een inkijkje geeft in de geestesgesteldheid van de hoofdpersoon. En daar wordt je niet altijd blij van, want Stephen is behoorlijk monomaan.. Het zit vol met filosofische juweeltjes: “Medicijnen slikken is net zoiets als liegen. Daardoor ga je denken dat het allemaal wel oké is”. Sommige gedachten zou je poëtisch kunnen noemen, zoals: “Worstelen is proberen vloeistof op te vangen met je handen” . Maar tijdens het lezen van het boek kreeg ik toch af en toe het gevoel door een tuin met onkruid te lopen, waar hier en daar een mooie bloem doorheen prikt. Zowel de taal als het verhaal zijn rauw, relaties schuren en gedachten van de hoofdpersoon zijn op het paranoïde af. Als lezer wil ik me graag vereenzelvigen met de hoofdpersoon, maar omdat Stephen Florida niet een sympathiek persoon is, kost me dat hier moeite. Heb daarom het boek vaak weg willen leggen, maar pakte het daarna toch weer op, omdat de hoofdpersoon blijkbaar onder mijn huid kroop.

Niet op alle vragen die in het boek aan de orde komen komt een antwoord. Zo weet ik nog steeds niet wie de persoon is die de briefjes onder de deur van de hoofdpersoon door schuift. Maar die briefjes zorgen er wel voor dat het verhaal een ander kant op kan gaan. Bijzonder irritant vind ik, dat het boek eindigt met een raadselachtige zin:”Iemand zit in het halfdonker op mijn bed. Iemand die opstaat. “ O, daar ben je”.

Wie is dat ……? Daar loop ik dan weer uren over na te denken.

Tijdens het lezen moest ik denken aan Alex Boogers.  Zijn boeken worden ook vaak bevolkt door gemankeerde mensen die steeds het geluk mislopen. Hij zal, zelf kickbokser zijnde, zich goed kunnen verplaatsen in het fanatisme van de sporter en de prijs die je ervoor betaalt.

 

Is dit boek iets voor U?

Bent u op zoek naar een boek dat irriteert, maar toch boeit, lees dan dit boek. Wilt u voelen wat het betekent om eenzaam te zijn, lees dan dit boek. Bent u op zoek naar zingeving en inhoud, die ontbreken geheel in dit boek, maar het totale gebrek eraan, laat u voelen hoezeer dat zaken zijn waar u niet buiten kan. Kortom: Lees dit boek!

Geschreven door Bart
Boek bestellen
Boeken in de media