Vier winters geleden verloor Michael Reed, hoogleraar geschiedenis,  zijn dochter en echtgenote bij een auto-ongeluk. Hij keek toe hoe ze, met hun ook bij dat ongeluk omgekomen buurman, wegreden. Het schuldgevoel is nooit ver weg: had hij ze maar even tegengehouden. Had hij de woorden waarmee hij de buurman op een ander weggetje wilde wijzen maar hardop uitgesproken. Tegelijk is Reeds meest schrijnendste verdriet al geluwd. Zoals hij zelf aan het begin van het boek zegt: ‘Het was bijna vier jaar geleden, lang genoeg om weer op de markt te zijn. Dat leken andere mensen in elk geval te vinden, en dat liet ik maar zo.’

Eigenlijk is deze roman het verslag van een man die probeert weer contact met de buitenwereld te krijgen. Zo ontwikkelt hij, na jaren waarin hij alle gedachten aan seks meteen verwierp, een fascinatie voor een roodharige kunstenares, Flower Cannon genaamd, die daarnaast ook studente is en stripper. Hoe prettig hun contact ook is, Reed beseft dat hij niet van zijn verdriet afkomt en vlucht wanneer aan een fysieke toenadering tot Flower Canon niet meer te ontkomen lijkt. De leegte en het gat dat het verdriet in zijn leven heeft geslagen blijft daardoor bestaan. Laat het maar aan Denis Johnson over om begrippen als rouw en leegte in te vullen.

Het is verhaal is door Dennis Johnson (1949-2017) mooi en gevoelig beschreven zonder daarbij sentimenteel te worden.
Na afloop van het lezen van deze roman voel je als lezer dezelfde leegte die Michael Reed moet hebben gevoeld.
En dat is knap gedaan.

Geschreven door Bart
Boek bestellen
Boeken in de media